XIV – XV W.

Władysław Andegaweński wkracza do Tarentu. Fragment skrzyni weselnej z 1410, Metropolitan Museum w Nowym Jorku.

 

W 1294 r. król Karol Neapolitański przekazał Księstwo Tarentu swemu czwartemu synowi, Filipowi. Po jego śmierci w 1331 r. dostało się ono we władanie jego dwóch synów, Roberta i Filipa II. Przez wiele lat Tarent stanowił najbardziej ufortyfikowane miasto w całej Apulii. Pod rządami dynastii Balzo-Orsini Księstwo Tarentu stało się ponownie niezwykle bogate. Największą budowlą obronną po zachodniej stronie miasta była twierdza wzniesiona w 1404 r. przez księcia Raymonda; otoczona później murami i dwiema wieżami utworzyła Cytadelę istniejącą jeszcze w XIX w.
Po śmierci Raymonda w 1406 r. miasto przeżywało wyraźny kryzys. Od marca do maja 1406 r. było ono oblegane przez Władysława Andegaweńskiego, który w 1407 r. zdobył je i poślubił wdowę po księciu Raymondzie, Marię D`Engheim. Skrzynia weselna, ozdobiona w 1410 r. przez artystę z Neapolu, ukazuje Władysława wkraczającego do Tarentu. Po jego śmierci (1414 r.) księstwo pozostało w rękach dynastii Balzo-Orsini do 1463 r., kiedy to na tron wstąpiła dynastia aragońska.

 

W II połowie XV w. Tarent był ponownie na najlepszej drodze do odrodzenia gospodarczego. Świadczyła o tym odbudowa miejscowego rolnictwa, rybołówstwa i żeglugi, a także obecność w mieście zagranicznych kupców (z Wenecji, Florencji i Genui) oraz stopniowy rozwój instytucji świeckich i kościelnych. Jednakże zagrożenie ze strony Wenecji i Turków doprowadziło pod koniec XV w. do wybudowania nowych fortyfikacji i zamku, oddzielonych od pozostałej części miasta pogłębioną fosą.

Budowę dużego zamku ukończono w 1492 r.; z miastem łączyły go dwa mosty zwodzone. Umocnienia po stronie zachodniej, która była wówczas wyspą, także zostały ulepszone: do Wieży Rymonda dobudowano dwie kolejne duże wieże. W ten oto sposób miasto zostało zamknięte, a dostępu do niego strzegły silne fortyfikacje.

 

Plan zamku – pierwsza konstrukcja aragońska.

 

 

Plan zamku z 1492.