Zgodnie z tradycją, Tarent (Taras) założony został ok. 706 r. p.n.e. przez grupę przybyszów z Lakonii. Nowa osada uznająca Spartę za swą ojczyznę rozwinęła się na obszarze gęsto zamieszkanym przez ludność japigyjską. Tradycja, poparta badaniami archeologicznymi, wskazuje lata 700–680 p.n.e. jako kres głównych ośrodków autochtonicznych: Góry Tuńczyka i Wieży Zamkowej (Castellucia); w Amastuoli i Saturo stara, rdzenna ludność wciąż jednak dominowała nad nieliczną ludnością grecką.
Obszar zamieszkany obejmował wszystkie przybrzeżne równiny aż po pierwsze wzniesienia Taranto Murge. Podbita ludność jupigyjska została włączona do prac rolniczych.
Były wznoszone na szerokiej czworokątnej podstawie, a ich dachy wspierały się na kolumnach doryckich. Wygląd niektórych pomieszczeń przypominał sale bankietowe największych ówczesnych rezydencji.
