Wielka własność ziemska utrwaliła się w XVIII w., kiedy to nasiliły się produkcja wiejska i rozwój przedmieść Tarentu. Postępowała także przestrzenna reorganizacja miasta i jego renowacja. Miasto wciąż czerpało swe dochody przede wszystkim z handlu.
Spis podatkowy z 1746 r. wskazuje, że 20% aktywnych zawodowo mieszkańców Tarentu tworzyli tzw. „ludzie morza”. Pozostałą część społeczeństwa stanowili biedni rybacy z dzielnicy Turipenna, będącej najgęściej zaludnioną częścią miasta. Życie toczyło się tam na wąskich uliczkach, a ludzie zajmowali się jak przed wiekami tkactwem, wytwarzaniem włókien jedwabistych i produkcją narzędzi połowowych.
Podczas gdy ¼ mieszkańców Tarentu uprawiała rybołówstwo, dla wielu z nich stanowiło ono źródło bieżącego utrzymania, a nie dochodu. Spośród 700 „ludzi morza”, zaledwie 3 posiadało łodzie, 178 było marynarzami na łodziach rybackich, a 493 rybakami pracującymi na kanale i hodującymi małże i ostrygi na licznych fermach należących do kleru i właścicieli świeckich. Ich produkcja przynosiła duże zyski i zapewniała wysokie plony, które przeznaczano następnie na eksport, a nie do lokalnej konsumpcji.
Wiele wymienionych wyżej ferm rybnych (tzw. „piscarii”) znajdowało się na obszarze Morza Małego; były one bardziej wydajne niż inne obszary zatoki, dzięki korzystnym warunkom klimatycznym i hydrogeologicznym.
Tarent widziany oczami Chasteleta w druku opublikowanym przez Sain-Nona (1781-1786).
H. Swinburne, Tarent od strony Morza Małego (1770-1780).