Ekspansjonistyczna polityka Napoleona ponownie uwypukliła militarną rolę portu w Tarencie. Francuska okupacja trwała do 1815 r., a wojna w połączeniu z suszą znacznie spowolniła handel i ograniczyła produkcję oliwy i drobną wytwórczość.
Po okresie napoleońskim Tarent stracił na znaczeniu, a wsparcie rządowe dla niego ograniczyło się wyłącznie do opieki nad murami obronnymi.
1.04.1837 r. król zezwolił miastu na poszerzenie swego terytorium. W 1857 r. burmistrz Tarentu nalegał na powiększenie osady poza most, wskazując na potrzeby wynikające z działalności handlowej.
W latach 1861-1865 otwarcie Kanału Sueskiego ponownie przywróciło Tarentowi znaczenie międzynarodowe. Wskazywano na potrzebę wyposażenia miasta nie tylko w dobrze funkcjonujący, konkurencyjny dla innych port, ale także w dużą bazę marynarki wojennej.
Liczba mieszkańców Tarentu była niewielka. Miasto zamieszkiwali przede wszystkim:
- rybacy żyjący wyłącznie z plonów morza i ściśle związani z brzegiem morskim, na którym cumowali swe łodzie;
- rzemieślnicy, których działalność produkcyjna koncentrowała się wyłącznie na obszarze zurbanizowanym;
- niewielka grupa posiadaczy ziemskich, którzy korzystali z bogatych domów w mieście, a dochody swe czerpali z dzierżawy ziem i domów wiejskich rozsianych wokół Tarentu.
W 1882 r. parlament uchwalił ustawę rządową tworzącą w Tarencie Arsenał Morski, którego budowę rozpoczęto rok później, jednocześnie pogłębiając kanał żeglugowy pomiędzy morzami Małym i Dużym.
Prace przy budowie kanału żeglugowego (1883-1889).
Ogólny entuzjazm mieszkańców odnoszący się do przedsięwzięć wojskowych pozwolił im niejako zapomnieć o spadku produkcji ostryg i małży, która według raportów Rady Handlu nastąpiła pod wpływem zanieczyszczenia morza spowodowanego ruchem okrętów wojennych.
W 1887 r. uwaga skupiła się na moście pomiędzy obydwoma morzami, łączącym stary i nowy Tarent.
Praca Arsenału została oficjalnie zainaugurowana 21.08.1889 r. Miasto doświadczyło wkrótce okresu poprawy świadczonych w nim usług i rozwoju struktur związanych z handlem. Wciąż jednak istniały problemy wynikające ze sprzecznych interesów wojska i rybaków – starożytne zajęcia musiały ulec narzuconym miastu odgórnie potrzebom wynikającym z rozwijającego się w nim przemysłu zbrojeniowego.
Z ekonomicznego punktu widzenia, z jednej strony rozpoczęły swą działalność nowe stocznie, z drugiej jednak przemysł morski przeżywał stopniowy upadek. Został on wykluczony z procesu modernizacji i nie zawsze funkcjonował w zgodzie z naturalnym powołaniem Tarentu do kompleksowej uprawy morza.
Widok mostu, otwartego i zamkniętego.