W połowie XIX wieku Dunkierka była najważniejszym portem pod względem połowów dorsza we Francji. Co roku w marcu 130 statków i ponad 2000 żeglarzy i rybaków z Dunkierki i Belgii kierowało się na Islandię na sześciomiesięczną wyprawę. W zależności od pogody rejs trwał od 8 do 15 dni. Po dotarciu na wody Islandii i znalezieniu obfitujących w dorsze łowisk, stawiano statki w dryf, zaś rybacy stojąc ramię w ramię na nawietrznej zarzucali liny połowowe.
Szkuner Capricieuse wypływa na połów dorszafor a fishing campaign.
Akwarela, autor: Orlando Norie, kwiecień 1875. Z kolekcji Musée portuaire.
Szkuner La Dunkerquoise wraca z połowu dorsza. campaign.
Akwarela, autor: Orlando Norie, jesień 1875. Z kolekcji Musée portuaire.
The Rybacy z Dunkierki łowią dorsze na wodach Islandii.
Akwarela, autor: Napoléon Conseil (1837-1871). Z kolekcji Musée portuaire.
Jednakże pod koniec XIX wieku technika łowienia na pojedyncze liny zanikła. Złożyło się na to kilka powodów: wzrosły koszty pracy, konsumenci odwrócili się od ryb solonych na rzecz świeżych, na wodach Islandii pojawiły się pierwsze brytyjskie i niemieckie trawlery parowe i dorsze stały się coraz rzadsze. Ostatnia łódź do połowów dorsza została wycofana z eksploatacji w roku 1938. Jednakże niektóre ze starych islandzkich tradycji rybackich są nadal żywe.
Przy obfitości ryb dzień pracy załogi był długi. Na trudności życia na pokładzie składały się: ciasnota, zimno, ciągła wilgoć i sztormy, w których wielu zginęło.
Techniki łowieckie rybaków z Dunkierki, a także sposób oprawiania ryb, bardzo różniły się o tych stosowanych przez Bretończyków. Ryby były łowione na pojedyncze liny, natychmiast czyszczone, solone i pakowane w drewniane beczki.