Balthazar Frederic Leizel, Widok Motławy, Augsburg, Niemcy, II poł. XVIII w.
Autor nieznany, Na Wyspie Spichrzów, II poł. XIX w. Fot. Ewa Meksiak
Patrząc na dawny port gdański dzisiaj, trudno uwierzyć, że kilka wieków temu był tak zatłoczony przez statki, łodzie i tratwy, że wprowadzono nakaz opuszczania portu w ciągu czterech dni. Do Gdańska spływały Wisłą towary z całej Polski, zwanej wówczas „spichlerzem zbożowym Europy” i „magazynem materiałów dla budownictwa okrętowego”. Mówiono, że Wisła płynie nie wodą, lecz „żytem i pszenicą”.
Gdańsk był przygotowany na przyjęcie każdej ilości towarów, ich przeładunek i składowanie. Nabrzeża portowe systematycznie rozbudowywano, aż osiagnęły 3 km długości. Podobnie spichlerze: zbudowano ich ponad 300. Miały one czasem 7 kondygnacji - mówiono, że ich łączna powierzchnia jest większa od powierzchni niejednego miasta.
Wyspa Spichrzów stała się centrum przeładunkowym portu gdańskiego. Mieściły się na niej magazyny przeznaczone do składu konkretnych towarów (np. Dwór Popielny), przy czym większość stanowiły spichlerze zbożowe. Dla lepszej orientacji w porcie spichlerze otrzymywały nazwy, np. Król Dawid, Jeleń, Szara Gęś. Magazyny zbudowano także na sąsiedniej wyspie, Ołowiance.