Neolit
Skała Tuńczyka, widok ogólny na osadę ok. 1900 r.
Północny obszar Tarentu stanowi naturalne założenie obronne zlokalizowane na imponującym półwyspie pomiędzy morzami: Małym i Dużym. W okresie kolonizacji znajdował się tutaj akropol, który graniczył z miejscową osadą. Pierwsi mieszkańcy pochodzenia egejskiego przybyli jeszcze w okresie przedkolonizacyjnym i zamieszkali na wzniesieniu zwanym Skałą Tuńczyka.
W każdym okresie historia Tarentu była ściśle powiązana z linią brzegową sąsiadującego z nim wybrzeża, portem oraz dorzeczami rzek wspomnianych wyżej mórz. Od zamierzchłych czasów okoliczne wybrzeża poddawane były najbardziej aktywnym procesom w całym rejonie południowych Włoch.
Skała Tuńczyka stanowi jedno z najbardziej znaczących przedhistorycznych stanowisk archeologicznych na terenie Włoch. Mieszkający nad Zatoką Tarencką osadnicy mykeńscy pozostawili po sobie liczną ceramikę pochodzenia egejskiego.
Warstwy archeologiczne ze śladami miejscowego osadnictwa ujawniają od końca XV do XI w. p.n.e. silne związki tutejszych mieszkańców z handlem bliskiego i dalekiego zasięgu. Obecność Japigyjczyków udokumentowana jest w IX i VIII w. p.n.e. wraz z innymi dowodami na postępującą kolonizację grecką.
Od początku VI w. p.n.e. można dostrzec pierwsze zwiastuny powstawania warstwy wiodącej w społeczeństwie miejskim, posiadającej znaczne możliwości ekonomiczne.
Osada z epoki brązu zajmowała obszar około 1,5 ha. Pośrodku znajdował się duży megaron, pełniący funkcję pomieszczenia użytkowego, wyposażonego w liczne naczynia, piece, ceramikę mykeńską oraz przedmioty z brązu. Osada obejmowała ten sam obszar linii brzegowej zatoki, co dzisiejsze Stare Miasto. Kontakty ze światem italskim następowały w wyniku handlu wyrobami z metalu, które wykonywali członkowie wspólnoty rzemieślniczej pochodzącej ze środkowej Italii lub Kalabrii.