W okresie rzymskim organizacja zamieszkanego obszaru uległa całkowitej zmianie. Wzdłuż brzegu morskiego Tarentu spotykamy wiele zalegających na dnie morza zabytków świadczących o działalności gospodarczej mieszkańców miasta, uprawiających rzemiosło morskie w łączności z portami greckimi. W północno-zachodniej części Zatoki Saturo zidentyfikowano przynajmniej dwa wraki statków towarowych datowane na II w. p.n.e.; jeden z nich przewoził amfory, drugi materiały budowlane.
Po podboju rzymskim, dokonanym przez Kwintusa Fabiusa Maksimusa w roku 209 p.n.e., w wyniku którego doszło do masowej rzezi mieszkańców Tarantini, Cartaginesi i Bruzi, w 202 r. p.n.e. Tarent rozpoczął funkcjonowanie jako „foederata”. Nastąpił spadek stopy życiowej w mieście, osłabieniu uległy jego fortyfikacje, a przede wszystkim zahamowany został wzrost liczby mieszkańców miasta - m.in. w wyniku ich częściowej deportacji do Rzymu. Mieszkańcy Tarentu musieli ograniczyć swą flotę, zostali zobligowani do płacenia rocznej daniny i zaniechania bicia własnej monety. Duża część obszaru została zagarnięta przez Rzymian. W 123 r. p.n.e., w oparciu o restrykcyjne prawa rolne Grakhusa, postanowiono, aby z ziemi publicznej („ager publicus”) utworzyć kolonię rzymską dla „cives” (tj. pełnoprawnych obywateli rzymskich) nazwaną Neptunia Tarentum Colony.
Niepokoje i różnice ujawniające się w rzymskiej „foederata” w II i I w. p.n.e. doprowadziły do secesji, a następnie ustępstw w prawach politycznych dla wszystkich wspólnot miejskich na południe od Rimini.
Ponowne założenie miasta przez Rzymian po 59 r. p.n.e. stworzyło warunki do reorganizacji zarówno dostaw wody potrzebnej do użytku publicznego, jak i zarządzania łaźniami miejskimi, będącymi prawdziwą wizytówką ówczesnych miast rzymskich.
