Próba rekonstrukcji widoku redy portu gdańskiego z przełomu XVII/XVIII wieku
na podstawie atlasów Gellentina i Pfeffera (ze zbiorów Archiwum Państwowego w Gdańsku). Wykonali: Ryszard Kwiecień, Janusz Fiuk z Gdańska. Fot. Ewa Meksiak
System oznakowania nawigacyjnego
Statki zmierzające do Gdańska kierowano z redy trzema torami wodnymi do ujścia Wisły i dalej jej korytem do wewnętrznego portu na Motławie. Po obu stronach torów wodnych umieszczano co kilkanaście metrów drewniane pławy. Mocowano je do dna morskiego za pomocą łańcuchów i kotwic. Nabieżniki ustawiano co roku zgodnie z kierunkiem aktualnie wykorzystywanej głębi.
Pilotaż
Prawdopodobnie od XV wieku funkcjonowali w Gdańsku prywatni piloci, którzy mając własne łodzie z załogami, za opłatą wprowadzali statki do portu. Na przełomie XVI i XVII wieku stacjonowali w Twierdzy Wisłoujście, a wzywano ich, podnosząc flagę na maszt. Władze miasta, chcąc usprawnić system pilotażu, powołały stałych urzędników-pilotów, a od początku XVIII wieku starały się zastąpić system dobrowolnego pilotażu - obowiązkowym.