Mapa Gdańska z Wisłoujściem
wykonana przez Gabriela Bodenehra starszego, 1720. Fot. Ewa Meksiak
Wizerunek łodzi portowej zwanej budryną.
Relief z Kaplicy Szyprów Bordynków w kościele św. Jana w Gdańsku. Fot. Ewa Meksiak
Gdańsk, podobnie jak inne średniowieczne miasta, został założony w pewnej odległości od morskiego brzegu, co zabezpieczało go przed sztormami i niespodziewanymi atakami od strony morza. Jednocześnie Motława i Wisła zapewniały mu łatwe i wygodne połączenie z morzem.
Co było zaletą w okresie średniowiecza, później okazało się niedogodnością. Mielizny u ujścia Wisły stały się niebezpiecznymi przeszkodami dla statków wchodzących do portu, a dodatkowo niski poziom wód w rzekach utrudniał wejście nawet średniej wielkości jednostkom. Musiały one korzystać z usług pilota, a te największe w ogóle nie wpływały do portu: rozładunek i załadunek odbywał się na redzie, przy użyciu łodzi zwanych burdynami.
Władze Gdańska dbały o bezpieczeństwo żeglugi do portu, organizując system pilotażu, wyznaczając tory wodne z redy do ujścia Wisły, prowadząc prace przy pogłębianiu płycizn oraz usuwaniu mielizn i wystających kamieni. Prace te finansowane były z podatków nakładanych na statki wchodzące do portu.