Grossherzogin Elisabeth
Zdjęcia z kolekcji Niemieckiego Muzeum Morskiego w Bremerhaven
Zwodowana w 1901 roku, Grossherzogin Elisabeth była pierwszym trójmasztowcem Niemieckiego Związku Żaglowców Szkolnych. Przeznaczona do szkolenia oficerów i marynarzy floty handlowej, mogła pomieścić od 130 do 200 kadetów oraz załogę złożoną z 15-20 oficerów, podoficerów, oficerów nawigacyjnych i marynarzy. Kadeci spędzali na pokładzie dwa lata, w czasie których odbywali szkolenie praktyczne (nawigacja, utrzymanie statku, wiedza żeglarska) oraz teoretyczne (język niemiecki, geografia itp.).
W sezonie letnim Grossherzogin Elisabeth żeglowała po Bałtyku, zimy spędzała u wybrzeży Afryki.
Od 1932 roku, ze względu na rozwój żeglugi parowej, trójmasztowce zaczęto wycofywać ze służby czynnej. Grossherzogin Elisabeth została zacumowana w Hamburgu, gdzie aż do 1944 roku pełniła rolę stacjonarnego statku treningowego.
Duchesse Anne
W 1945 roku, wraz z sześcioma innymi niemieckimi statkami, przekazana została Francji, jako rekompensata za straty francuskiej floty handlowej w czasie II wojny światowej. Trafiła do marynarki wojennej, gdzie zmieniono jej nazwę na Duchesse Anne. Stacjonowała w Lorient, a później w Breście, służąc jako koszary, a następnie dom dla młodzieży, do czasu, aż została przeznaczona do kasacji. W 1981 roku została zakupiona przez miasto Dunkierka i jako pierwszy statek we Francji wpisana do rejestru zabytków. Po szeroko zakrojonych pracach restauracyjnych, została oficjalnie otwarta dla zwiedzających w czerwcu 2001 roku, w stulecie swoich urodzin.
Dane techniczne
Długość całkowita: 92 m
Szerokość: 12 m
Głębokość: 6,30 m
Zanurzenie: 5,60 m
Wysokość grotmasztu: 48 m
Całkowita powierzchnia żagli: 2060 m2
(25 żagli i 3 kliwry)
Rok budowy: 1900
Stocznia: Johann C. TECKLENBORG z Bremerhaven
Konstruktor: Georg W. Claussen
Armator: Deutscher Schulschiff Verein