Pierwotnie port w Dunkierce był niedostępny dla dużych statków w czasie odpływu. Dopiero zbudowanie w roku 1852 Śluzy Cytadela umożliwiło utrzymanie stałego poziomu wody.
Odtąd ruch w porcie gwałtownie wzrósł, do czego przyczyniła się rewolucja przemysłowa i budowa połączenia kolejowego. Dok Handlowy szybko stał się niewystarczający. Brak nabrzeży powodował, że statki musiały wyładowywać i załadowywać towary, stojąc po trzy burta przy burcie.
Jean-Baptiste Trystram, prezes Izby Handlu, przekonał ministra transportu publicznego Charlesa de Freycinet do sfinansowania zakrojonych na ogromną skalę prac, istotnie zwiększających wydajność portu: zbudowania czterech nowych doków, czterech suchych doków i nowej śluzy oraz pogłębienia kanału.
Pomiędzy 1848 a 1898 r. długość nabrzeża wzrosła z 2,3 do 8,2 km, a ruch towarowy z 179 000 ton do 3 000 000 ton. Pod koniec wieku Dunkierka stała się trzecim co do wielkości portem we Francji.
Doki Freycineta specjalizują się w przeładunku tradycyjnych towarów.
Doki i nabrzeże Freycineta.
Pocztówki z początku XX w.
Z kolekcji Muzeum Portowego
Miasto i port z lotu ptaka. Fot. Dunkerque Grand Littoral