W 1958 roku zapadła decyzja o budowie nowego basenu portowego przeznaczonego dla rudowęglowców, dostarczających surowce do stalowni Usinor, budowanej w Dunkierce.
Kiedy bowiem w 1956 roku wygasł protektorat nad Zagłębiem Saary, Francja nie mogła już korzystać z tamtejszej produkcji stali i musiała zbudować własne zakłady. Zdecydowano się sprowadzać rudę z zagranicy ze względu na wyższą zawartość żelaza, co czyniło proces jej przetwarzania tańszym niż w przypadku rudy z Lotaryngii. Jednocześnie z powodu wyczerpywania się europejskich złóż węgla kamiennego zaczęto go importować. Te dwa czynniki spowodowały, że rząd zaczął zastanawiać się nad budową stalowni w pobliżu portu morskiego.
Port w Dunkierce uznany został za odpowiednie miejsce dla lokalizacji tego rodzaju zakładów. W 1958 roku rozpoczęto prace nad Basenem Morskim, położonym nad otwartym morzem i zabezpieczonym od północy przez Braek Dyke.
Prace nad nowym Basenem Morskim
Widok przed rozpoczęciem prac
U góry: Basen Morski w 1962 r.
Na dole: pogłębiarka w pracy.
Dźwigi przeładunkowe
Wszystkie zdjęcia na tej stronie: Georges Desreumaux. Ze zbiorów Muzeum Portowego.
Wejście statku do śluzy Charlesa de Gaulle’a
Zaczął on funkcjonować w roku 1962, przyjmując statki o nośności 55 000 ton, które wpływają do niego przez śluzę Watier. Basen, mający początkowo 2 km długości, został powiększony w latach 1967-1969 do długości 5,5 km.
Kiedy w roku 1979 otwarto śluzę de Gaulle’a, basen stał się dostępny dla statków o zanurzeniu 14,20 m. Może przyjąć jednocześnie 5 rudowęglowców o nośności do 130 000 ton.
Wiele zakładów przemysłowych usytuowało się wzdłuż Basenu Morskiego. Obok stalowni, która teraz należy do Mittal-Arcelor Group i zatrudnia 4200 osób w Dunkierce i Mardyck, znajduje się tam rafineria, terminal zbożowy oraz terminal specjalizujący się w eksporcie stali.