Pod koniec XVIII w. Niemcy składały się z wielu małych i bardzo małych państewek. Każde z nich prowadziło własną politykę; ich władcy dążyli do zaspokojenia partykularnych interesów. W 1806 r. Brema zyskała niepodległość i przyjęła nazwę „Wolnego Hanzeatyckiego Miasta”. W 1815 r. została również członkiem Związku Niemieckiego.
Trudności ekonomiczne oraz niepokoje polityczne i religijne skłaniały wielu ludzi do podjęcia decyzji o wyjeździe, przede wszystkim do Ameryki Północnej.
Zniesienie zakazu emigracji w Niemczech w 1814 r. znacznie zwiększyło falę emigracji. Wolne Hanzeatyckie Miasto Brema zauważyło w tym szansę na rozwój ekonomiczny, zwłaszcza że handel miasta osłabł z powodu niedoboru towarów eksportowych.
W latach 1820. emigranci okrętowali głównie w zachodnich portach Francji i w Niderlandach. Na początku lat 1830. wielki strumień emigrantów został skierowany do Bremy, obawiano się bowiem zalewu pozbawionych jakichkolwiek środków do życia włóczęgów. Ludzie ci zostali zmuszeni do przesiedlenia z powodu słabych zbiorów w północnych Niemczech i nieszczęśliwego splotu wydarzeń w innych krajach: Rewolucja Czerwcowa w Paryżu, epidemia cholery na wybrzeżu Atlantyku, wprowadzenie zakazu osiedlania się w Holandii i Hamburgu.
W krótkim czasie transport pasażerski stał się istotnym elementem gospodarki Bremy. Obok handlu tytoniem był najbardziej lukratywnym źródłem dochodów bremeńskich przedsiębiorców.
Literatura:
Armgart, Arno. Bremen, Bremerhaven, New York : Geschichte der europäischen Auswanderung über die Bremischen Häfen = A history of European emigration through the ports of Bremen. Bremen 1991
